de Franz Kafka - furriau in sardu de Ivo Murgia
lìgiu de s’atrixi Antunedda Puddu in sa manifestada “Su Croxu” 2005, Bàini (Villaverde OR)
Ananti de sa Giustìtzia ddui est un’òmini a càstiu de su logu. Una di’ unu biddùnculu àndat anche cussu castiadori e ddi pedit de ddu lassai intrai. Ma cussu ddi tòrrat ca no fait. Su biddùnculu nci pènsat una scutixedda e ddu tòrrat a pregontai, a biri si at a fai prus a trigadiu. “Podit essi puru” ddi tòrrat cussu “Ma imoi no fait”. E sigumenti su portali de sa giustìtzia est sempri obertu e su castiadori s’est trentziu a una parti, su biddùnculu si incrùbat e cìrcat de castiai aintru. Candu su castiadori si ndi acàtat, nci ddi scàpat s’arrisu e ddi fait: “Si pròpiu no ndi podis fai de mancu, prova a intrai, mancai deu ti neri ca nou. Arregordadindi de una cosa perou, deu seu forti e seu s’ùrtimu de totu is castiadoris, andendi a innantis nd’as a agatai atrus, prus fortis puru, cosa chi mancu deu potzu binci, a su de tres sceti potzu arribai”. Su biddùnculu certu no s’abètat totu cussus strobus. Sa Giustìtzia pènsat, est fata po nosu e depit essi sempri pronta a s’arriciri, ma cumenti mìrat torra a su castiadori e si ddu bit cun cudda besti de peddi, sa braba longa e niedda, detzidit ca est mellus a abetai su permissu e a no fai calincuna ancada. Su castiadori dd’aporrit unu scannu e su biddùnculu si ddui setzit. Ddui abàrrat dis e annus sètziu. In cussus annus nci pròvat atras bortas a intrai, preghendi puru. Su castiadori fatu fatu ddi pregòntat calincuna cositedda, de bidda sua, de sa famìllia sua, ma aici perou, chentza de interessu perunu, tanti po ciaciarrai, cumenti acostùmant a fai is sennoris. A s’acabada ddi nàrat sèmpiri ca no ddu làssat passai. Su biddùnculu intzandus pròvat a si comporai s’intrada sua, arregalendi a su castiadori totu su chi s’iat ingortu de domu, cussu si ndi pinnìgat totu ma no ddu làssat intrai su pròpiu. “Ddu pigu po ca tui no pensis de no ddas essi provadas totu”. In totu cussus annus su biddùnculu sighit a si studiai a su castiadori, cumenti e chi fessit issu sceti su strobu po podi intrai, scarescendisindi de totu is atrus. A printzìpiu si chèsciat e frastìmat sa mala sorti sua a boxi manna, apustis candu s’est imbeciau, pispìsat sceti, ananti suu. Peus de unu pipiu s’est fatu e giai chi in tant’annus de stentu at imparau a connosci sa cardanca puru, de sa besti de peddi, prègat a cussa po chi dd’agiudit a cumbinci a su castiadori. A s’acabada s’est fatu mesu tzurpu e no cumprendit prus chi est scurighendi diaderus o si funt is ogus suus. Imoi perou in su scuriu, intendit su lampaluxi de sa giustìtzia. Is dis suas funt acanta de spaciai. Innantis de lassai custu mundu, torrendi a pensai a totu cussus annus ddi benit a conca una pregonta de fai a su castiadori. Ddi fait s’acìnnidu de acostai po no si ndi pesai, ca est cìrdinu che fusti. Su castiadori si depit incrubai meda, su biddùnculu s’est impiticau forti lompendi a is becesas. “E ita bolis ancora, mi’ ca tui ses malu a acuntentai!” ddi fait. “Totus bolint intrai a sa Giustìtzia, cumenti mai no s’est bia àtera genti in totu custus annus?” Cumenti su castiadori si nd’acàtat ca su biddùnculu est arribau a s’ùrtimu arrematu, si incrùbat de prus e ddi nàrat a forti: “A innoi no depiat benni nemus, po tui sceti est custu portali. Imoi ddu serru e mi ndi andu”.